โลก

โลกของเราที่เราเคยรู้จัก

โลก

ที่เคยเป็นที่มีแต่ความจริงใจ เอื้อเฟื้อ การดูแลซึ่งกันและกัน เห็นใจ เข้าใจกัน อยู่กันด้วยความรักความเข้าใจ

มันได้เปลี่ยนไป ตั้งแต่ที่เรา ได้ก้าวเข้ามาสู่

"ความจริง"

สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต กลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตา

คนที่เราเคยเห็นความดี เมื่อได้รู้ความจริง สิ่งที่เค้ากระทำ กับมุมมองทางจิตใจของใครบางคน

เหมือนกับเราได้ก้าวเข้าสู่

"ประตู"

ประตูที่ช่างโหดร้ายต่อจิตใจของเรา จนทำให้เราต้องสร้าง

"เกราะ"

เพื่อปกป้องจิตใจของเรา เกราะแห่งความคลางแคลงใจ

 เกราะแห่งความไม่ไว้ใจใคร เกราะแห่งความหลอกลวง

เกราะที่พร้อมจะทำในทุกวิถีทางเพื่อป้องกันสิ่งที่อยู่ภายใน เพื่อไม่ให้ จิตใจของเรา ถูกทำร้าย หรือถูกทำลาย

หรือที่แย่กว่านั้น คือถูกเปลี่ยนให้เป็นอย่างที่เราเกลียด

เกราะที่แข็งแกร่งที่สุดคือเกราะแห่งความไม่ผูกพัน

เกราะที่จะคอยสร้างช่วงว่างระหว่างเราและสิ่งรอบกายเพื่อไม่ให้เกิดความห่วงใย ใส่ใจ ไว้ใจ ในสิ่งใดอีก

เกราะที่ทำให้เราไม่เสียน้ำตาให้กับสิ่งนอกครอบครัวอีก

แต่เกราะนี้ กลับถูกทำลายลงด้วยคำว่า

"ความรัก"

หรือมันอาจจะเป็นความรู้สึกผิดที่เราได้ใช้เกราะนี้กับคนที่รักเราอย่างจริงใจ

เพราะตัวเรานั้นไม่อาจที่จะไว้ใจใคร

แต่เราก็เป็นแค่คนหนึ่ง

ที่ต้องการในสิ่งต่างๆเหมือนสิ่งมีชีวิตทั่วไป

เรา ได้ปล่อยให้สัญชาตญาณ และคำพูดของเราเอง

กลับมาครอบงำทำให้เราได้ทำสิ่งผิดพลาดลงไป

แม้ไม่อาจหวนคืน

แต่สิ่งเหล่านั้นวันคืนเหล่านั้น ยังคงตราตรึง

อยู่ในหัวใจ ที่ไม่อาจสร้างเกราะที่แข็งแกร่งได้อีก

ได้แต่เพียงหลีกหนี ความผิดพลาดในอดีต

หลีกหนี ความรุ้สึกที่จะเกิดขึ้นใหม่

เพื่อหลีกหนีความผิดเดิมที่อยากให้เกิดซ้ำ

ดังคำที่เธอเคยเอื้อนเอ่ย

"อย่าทำอย่างนี้กับใครอีก"

เราไม่เคยลืม มันยังก้องอยู๋ในสมอง ในจิตใจ

สิ่งที่เราทำ อาจดูเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับคนเดี๋ยวนี้

แต่สำหรับเธอคนนั้น สำหรับเรา

มันคือสิ่งที่ผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่

สำหรับเรา มันยิ่งกว่าความผิด ยิ่งกว่าตราบาป

แต่เราก็ไม่สามารถมองโลกใบนี้ให้เหมือนเดิมดังเช่นวันวาน

โลกใบนี้ เปลี่ยนไป

ความเกลียดชัง

การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น

การหักหลัง ลวงหลอก

ความรักสำหรับโลกปัจจุบัน ไม่ได้ต่างจากความใคร่ซักเท่าไรนัก

บอกว่ารักเพียงเพื่อนำไปสู่ความใคร่

ความรักที่แท้จริง หามีไม่

จริงอยู่ คนเยี่ยงเรา แม้ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดได้เต็มปาก

แต่เรา ก็ไม่อาจที่จะมองหา อัญมณี

อัญมณีที่เจิดจรัสแม้ในโคลนตม

โคลนตมที่เรียกว่า สังคมยุคใหม่ สังคมเลวร้าย

ที่ถูกพวกวัตถุนิยม ทุนนิยม

ปรุงแต่ง ก่อสร้าง หลอกลวง ล่อลวง

ทำให้ก้อนหินที่จะเปลี่ยนเป็น เพชร กลับกลายเป็นเพียงธุลีดิน

สังคม ที่เคยเรียกตัวเองว่า ประเทศกำลังพัฒนา

กลับเสื่อมโทรม ไร้วัฒนธรรม ประเพณี

ไร้คุณค่า แห่ง "ชีวิต"

สิ่งที่เรียกตัวเองว่าสัตว์ประเสริฐ แก่งแย่ง ต่อสู้

พร้อม ทำลาย สิ่งสูงค่ายิ่งชีพ เพียงเพื่อตัวเองก้าวไปจุดสูงสุดแทน

เพื่อสนองความใคร่ ของตน พวกพ้องตน

สัตว์ประเสริฐ กับสัตว์ชั้นต่ำ ตอนนี้นั้น

ต่างกันที่ตรงไหน มีชีวิตอยู่เพียงเพื่อ สืบพันธุ์ หากิน และดำรงอยู่อย่างสุขสบาย

ทำลายชีวิตอื่นไม่ทางร่างกาย ก็จิตใจ

โลกในสายตาเรานั้นมัน เปลี่ยนไป

Civilized change to Evil

โลกเราตกต่ำลงทุกวินาที

สังคมเสื่อมโทรม ผู้คนเสื่อมทราม

จิตใจตกต่ำ ไร้คำบรรยาย

ผู้คนล้วนขาย ไม่เว้นวิญญาณ

บรรพบุรุษของเราล้วนแล้วแต่ปลูกฝังสิ่งดีงาม

แต่สิ่งเหล่านั้น ก็เลือนหายไปกับกาลเวลา

เพชรเม็ดนึงที่เราได้เจออยู่ท่ามกลางโคลมตมที่โสมมนี้

จะมีโอกาสไหมที่เราจะได้ครอบครอง เพื่อที่จะปกป้อง

ด้วย ทั้งแรงกาย และแรงใจ

เพชรเม็ดนี้ ถูกทดสอบมามากมาย เราขอได้ไหม

สวรรค์โปรดให้โอกาสเพชรเม็ดนี้ได้พักผ่อน

ให้โอกาสเราได้ทำสิ่งที่ถูกต้องสักครั้ง

เราจะไม่ทำสิ่งที่ผิดพลาดอีกต่อไป เรามั่นใจแล้ว

ว่าเรา จะ "รัก" ด้วยหัวใจ ไม่ใช่สมอง

หรือเพียงเอ่ยคำว่ารัก ด้วยความใคร่เป็นต้นเหตุ

เราพร้อมแล้ว แต่รอเพียงเวลา ที่เพชรเม็ดนี้ จะได้พร้อมเหมือนกัน

หลังจากถูกเจียรไนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อย่างน้อย แม้ไม่ได้เป็นเจ้าของ ก็ขอเป็นเพียง

"เกราะ" ที่จะคอยป้องกัน

"ผ้า" ที่จะคอยเช็ดฝุ่นคราบ ที่จะมาเปื้อน

แต่ได้เพียงหวัง

สักวัน ที่เธอนั้นจะหันมอง และเห็นสิ่งดีๆภายใต้หน้ากาก และเกราะ

ที่จิตใจอันเปราะบางของเราได้สร้างมาปกป้องไว้

รัก เราพร้อมที่จะพูด แต่กลัวที่เธอไม่พร้อมที่จะรับมัน

ใช่ว่าเรา หยิ่ง ใช่ว่าเราไม่สนใจ

แต่กลัวเธอลำบากใจ

เพราะ รัก ฉัน ยอม

แม้จะเจ็บ

ก็ขอเจ็บ คนเดียว

ทุกครั้งที่เรามีใจ ทุกครั้งที่เราใส่ใจ มักได้กลับมาเพียงความเจ็บ

                  ทุกครั้งที่เราทำไป ทุกครั้งที่เราให้ มักได้กลับมาเพียง ว่างเปล่า

                                   ขอได้ไหม สักครั้ง ที่เราจะสมหวังเหมือนกับคนอื่นๆสักครา

แต่ตัวฉัน ก็ชาชินกับคำว่า ผิดหวัง ช้ำใจ ไม่กลัวอีกแล้ว

เตรียมพร้อมที่จะยอมรับกับสิ้งที่เกิดขึ้น                                                     

แม้จะรัก ก็ขอรักด้วยจิตใจ ไม่ขอ เป็นเจ้าของ                          

แม้จะเป็นอย่างไร ขอให้เธอสุข ก็เพียงพอ         

รัก แต่ไม่อาจเปลี่ยนใจใคร

รัก ... นะ